این وبلاگ به دلیل فیلترینگ و عدم دسترسی آسان به آدرس زیر انتقال یافته است:

http://seasin.blogfa.com


با سپاس و احترام
دریا موسوی

 

برای او که زندگی را در آغوش کشیده است

۱

الهه ی دروغین زمان
بالای سرش
کبریت حادثه را
چون بکشد
بر اندام غمگینش
باید که نخوابد
آرام بوسه بگیرد
بدهد
دست هایش
بالا
تسلیم نشود
به سلامتی مرگ
سگی بزند
زندگی کند

 

۲

زنجیر می بندم
- با دستانت که
عشق را
میان پاهایم
خفه کرد-
به چرخ های قلبی که
لیز می خورد در
مدار چشمانت

لخت می خواهمت
- چون قطره ای با  ران -
که فروچکد
از آسمان
بر پیشانی ام
آنچنان که خیس نشوم
و فکرم
رسوب کند وّ
سوراخ نشود

 

دریا موسوی

باید بروم
یاد بگیرم
که برگردم

سخت کوشم
خودم
و برادرم را 
در خودم
سخت بکُشم

 که حلقه حلقه
بایستند
بر گِردم

و خون
بگذار
خشک شود
 بر گرد پاهایم

دستت
دور کمرم
که دود سیگار
بر انگشت
حلقه شود
طناب
دور گردنم   

دریا موسوی      

این یک پست اختصاصی است به منظور آشنایی بیشتر من با خودم...

یکی از دوستان همسایه ام که خانه اش همین نزدیکی ها ست به من افتخار دادند و مرا شامل لطف خود کرده اند و وبلاگ عصیان نویس را با نگاهی دیگر به تماشا نشسته اند.
خوشحال می شوم اگر نظر دوستان دیگرم را نیز در مورد نوشته ی ایشان بدانم با توجه به این مسئله که دوست خوبم (مهدی) جز نوشته های این وبلاگ آشنایی دیگری با بنده ندارند و در نتیجه بی طرفانه دست به قلم برده اند.

 متن را اینجا بخوانید

        ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

نظرات خوانندگان:

*مهدی افق:

سلام
خوشحالم که مهدی عزیزم بالاخره نوشت تمام اون حرفهایی رو که باید می نوشت ... هر چند که دکتر بود و از درد نوشت و صحبت ما در راههای دراز و شبهای صحبت قاضی بودن بود و به پای دار کشیدن شعرها... شعرهایی که هنوز هم من فکر می کنم عارضی هستند ... هر چند که اگر نظریه ی مرگ مولف را در مورد سروده های شما بپذیریم باید گفت بعد از سرودنش خود شما هم می شوی تنها یک نظر دهنده و البته این نوع نوشتن هم - حتی اگه قالبی بیش نباشه - خوب است چون کامل است ... همان طور که نمی تونیم مثلا هدایت رو برای بوف کورش محاکمه کنیم که می گوید زندگی را با شراب و تریاک می گذرانم و از لکاته ای حرف می زند که چشمانش را با گزلیک در می اورد ... لکاته ای که روزی هم بازی سرمامکش بوده و از رجاله ها ...
من همیشه معتقد بوده ام در شعر هم می توان حرفهایی زد که نباید ولی چگونه اش را نمی دانم ... و امیدوارم و خوشحال که این نوع نوشتن را کمر زندگی بسته اید ...
سروده های دیگر شما را - که گمان کنم نوعی دید جدید و رگی دیگر از زندگی در آنها دمیده باشد - منتظرم
بهاری باشید در روزهای آخر اسفند

من کتاب می خواند
من سر به دیوار می کوبد
که تاب نخورد
تاب بیاورد
بوس و کنار
بالا بیاورد
عشق را
بی شین، بی قاف
عین خودش
عُق بزند

 

ادبیاتش کثیف
شعرش چرک

چروک بماند

سیگار وُ خودکار وُ
کار کردن که
عار نیست
 شعر گفتن

باید به یاد بیاورد
دریا بنویسد
شاید کویر ستاره باران گردد

مازوخیسمش که درد می گیرد
با خودش و خویشتنش
سر به بالین نه
سر به بیابان بگذارد وُ
سر از پا نشناسد

نمیرد
خودش را به دار بیاویزد
که نبیند
دریا به گل بنشیند

 

در ذهن هر جایی اش
سنت برهنه
خوابیده پای شومینه
و پا
به هرهرزه هیزمی
تر وُ
خشک خشک
می دهد

 

به توبره می کشد

خاک را به هنر
بر سر بریزد
کویر و بیابان ندارد
آبها همه سر بالا
خشکیدند

  

*بهمن ماه ۱۳۸۶ (برگزیده ی نخستین مرحله از جشنواره ی ادبی توتم کویر)

 

اگر بگویی

بهترین لذت
در هوای زیر صفر
شاشیدن روی برف
با نگاهی رو به آسمان است،
نمی خندم
            به آسمان وُ برف
فکر می کنم
               لذتت...
                        لذتش...

اگر بدانی
روزها کنار پنجره
پاهایم را بغل نمی گیرم
                          دراز به دراز         
نمی گریم
باران که ببارد
                   برف
خیابان خلوت
باشد یا نباشد
سیگار دود می کنم

گندمزار
          مرا   
به یاد گیس بریده ات نمی اندازت

وحشی آمدم
اهلی می روم
شازده کوچولو
که بزرگش کردم
در رحم پاره پاره ام
                          به جهنم...

اگر برگردی
جوراب تو را پوشیده
گردنبند گل میخک
                        یا یاس
چه مهم است!!

لذت تاب خوردن از حلقه ی سقف
شالگردن تو
گردن من

خوانش شعر با صدای شاعر

 

 

 

من،

از خود گریخته

به تو رسیده ام

نه ...

با تو

از تو گریخته ام

 

صبر،

آبستن دیدارت

پا به ماه ...نه

به سال رسیده ام

 

دریا موسوی

جاده ها برای رفتن آماده اند             کجا؟
پیشانی اتاقی را بوسیده ام
لگد به صندلی زیر پایش زدم              چرا؟

کسی از مهره های پشت من بالا
                                           یا من از کسی
                                                                 پایین

پنجه بر سینه ی پنجره کشیده ام      گاهی
لب هایم را به آسمان می دادم         گاهی

میان هیچ شکافی
                        هیچ چیز گم نمی شود           آیا؟

مانند شکاف میان این همه کوه
                      مهی می پوشاندش
                                       و باد می بردش
                                             شبی یا صبحی یا...

آسمان که ببارد در
                        شکافی   جاده ای   مهی   کوهی   بادی        گاهی 

جاده به سمت سینه ها حرکت می کرد
                                                    و یا شکافی یا چشمی یا مویی

باران که نبارد
                 پنجره به دردی نمی خورد  (از طبقه پرتش کرد پایین   باید خندید)

حتی بوی زنی که از اتاق به دار آویخته بیاید
                                                        بپیچد در سرم

چشمها دود بکشد
                        دروغ بگوید یا نگوید                    چرا؟
                        عوضی برود یا نرود                    کجا؟

بالا بیاورد            نیار! در متن چیزی نیار

من از نا کجای خودم 
بی آنکه بال داشته باشم
پریده ام به قله های 
                         شکافهایی 
                                    در ناکجاتر خودم
و گاهی در زنی
                     پنجه بر سینه ی پنجره ای می کشم

        رو به دریایی شاید
                                 جاده ای
                                            زنی
          

هیچ کی                 
 

از در که بیایی
تا زبان بگشایی
تازیانه ی زن زنی
یادگار نیچه را
پشت در بگذاری
من کنار دیواری
که از مرگ کوتاه تر است
به انتظارت مُرده ام
چه به موقع دیر آمدی!!!

به حاشیه ی زنده رود
راه می روم
و فکر می کنم
که تمام رود های جهان به دریا نمی ریزد

دوستت دارم
حرف تازه ای نبود
اما بر لبانت که جاری شد
زنده تر از رود
عریانم کرد

آه ای مخدر ذهن پریشانم
دستانت روی سینه ام که بلغزد
زنانگی ام را به هجوم تشویق می کند
ارگاسم موزون روح و تنم
پُر تشویش می شود

لُختی یٍ طبیعتت
سلول خفته به عمق بکارتم را
بیدار می کند
آآآآی تمام سلول های بارورم
من افروخته از شهوت
آماده ی مریم شدنم


**شعر در تاریخ ۲۷/۸/۸۶ ویرایش شده است

خوانش شعر با صدای شاعر(دریا موسوی)

همین یک لحظه را
                              با من بساز

با من مدارا کن
   که من می رقصد هر لحظه
             به سازت
                             می دهد آواز


همین یک شب
      در آغوشم بکَش
                     به لبخندی

بکُش با بوسه ای
              هر دم
                  که می میرد دلم هر شب

 

همین این بار
                 فقط این بار

                         صدایم کن

که جان می گیرد از هرم نفس هایت

                         تن بی جان این بیمار

 

و من چشم تو را می خواند وُ
                          می خوابد وُ
                           می شود بیدار
                                  به یک دیدار

فقط یک لحظه وُ
                    یک شب

                              فقط یک بار



دریا موسوی